Τυχαία και ερήμην

      

 

         Προτάσεις και αναλύσεις που καθορίζουν την πολιτικοοικονομική ζωή της χώρας,  με τον τρόπο και τη μορφή  που διατυπώνονται και δημοσιοποιούνται,  δίνουν την εντύπωση πως δεν διαφοροποιούνται από δόγματα θρησκείας ή διάφορες μορφές υποκειμενικής  εμπειρίας. Κι αυτό, γιατί διαπιστώνουμε ότι  θεωρούνται αυτονόητα ή δεδομένα αυτά που μάλλον εκφράζουν και περιγράφουν τμήματα της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την ολότητα στην οποία εντάσσονται –τον καπιταλισμό- και υποστασιοποιούν υποκειμενικές εμπειρίες, που περισσότερο εξυπηρετούν μια ψυχολογική, κοινωνική ή πολιτική σκοπιμότητα: από το  προεκλογικό του Α. Τσίπρα «εμείς θα χτυπάμε το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν» μέχρι τις διαβεβαιώσεις του ότι πια δεν υπάρχουν μνημόνιο και τρόικα. Γιατί όλες αυτές οι περιγραφές και αναλύσεις της  κατάστασης, στο εξωτερικό και εσωτερικό, του οικονομικοκοινωνικού συστήματος το αντικατοπτρίζουν και τείνουν να το δικαιώσουν. Κι όσο περνά ο καιρός ακόμα και η όποια κριτική στην ασκούμενη πολιτική περιορίζεται αποδίδοντάς τη εξωχρονική μορφή που αφορά γενικά τη χώρα και όχι συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. 

Μέχρι και ο Έλληνας εφοπλιστής, πρόεδρος του Ολυμπιακού και δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, Ευάγγελος Μαρινάκης, δηλώνει «Αυτό που έχει σημασία  είναι η χώρα. Αυτό που προέχει είναι η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη, στην ευρωζώνη. Όποιος αγαπάει την Ελλάδα ελπίζει η νέα κυβέρνηση να πετύχει στις διαπραγματεύσεις για την οικονομική διάσωση». Η προώθηση επιμέρους  συμφερόντων καλύπτεται άνετα  πίσω από την επίκληση της έννοιας του γενικού συμφέροντος της χώρας.

 

               Με αναπαραστάσεις και ομοιώματα στην πολιτικοκοινωνική μας ζωή γίνεται προσπάθεια ν’ αποκρυφτεί η οικονομική πραγματικότητα που την καθορίζει και αποκτώντας αντιϊστορικό χαρακτήρα η πραγματικότητα να μοιάζει πως έχει τη μορφή  μιας τυχαίας διαδοχής γεγονότων, χωρίς λογικό νόημα. Το μνημόνιο λοιπόν είναι μια τυχαία λάθος επιλογή που οι συνέπειες του ήταν οδυνηρές για τα λαϊκά στρώματα εντελώς τυχαία, ενώ τώρα οι εταίροι μας δεν σταματούν να μιλούν για οικονομικά ατυχήματα. Σαν όλες οι ενέργειες, επιλογές, αποφάσεις κλπ. να είναι τρόποι ύπαρξης ενός στατικού και αναλλοίωτου φυσικού  δικαίου, γι’ αυτό και αναμφισβήτητο,  με το οποίο ταυτίζεται το πολιτικοοικονομικό σύστημα. Κι αν γίνονται, ιδιαίτερα από τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ,  συνεχείς  αναφορές σε αγωνιστικά παρελθόντα και λαϊκά αιτήματα μ’ έναν αφαιρετικό τρόπο που δεν αναγνωρίζει τον ιστορικοκοινωνικό χαρακτήρα τους, είναι για να  συσκοτίζουν την κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Η  συσχέτιση αφηρημένα και μεμονωμένα δράσεων, ενεργειών, θεσμών με άλλους θεσμούς, με κάποια μεμονωμένα ιστορικά γεγονότα ή με κάποια παροδική κοινωνική ανάγκη μπορεί να οδηγήσει στην αντίληψη της κυκλικής επανάληψης της ιστορίας  ενισχύοντας την αντίληψη ότι όλα αυτά αφορούν φυσικά φαινόμενα –και πώς να τα μεταβάλλεις; 

 

 Πολιτικοί, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι, βιομήχανοι, μικροαστοί κλπ. σχεδόν σε μια νύχτα, τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων ίσως,  συνειδητοποίησαν σε αγαστή συμφωνία την ανάγκη για σωτηρία της χώρας μέσω της συμπαράστασης στην κυβέρνηση για τις διαπραγματεύσεις. Κι όλη αυτή η πολιτική που αγκαλιάζει όλες, πλην ΚΚΕ, τις παρατάξεις του κοινοβουλίου, και με έναν έμμεσο τρόπο ακόμα και τη Χρυσή Αυγή που η πρόεδρος της Βουλής δεν χάνει ευκαιρία να ανταποκρίνεται στα αιτήματά των βουλευτών της, δεν εκφράζει παρά την ίδια την κυρίαρχη τάξη που την εξυπηρετεί.  Όλα φέρνουν  τη σφραγίδα του επίπλαστου, και  τα κουρέλια από τα ιδανικά που επικαλούνται,  και η βούληση να υποτάξουν τα λαϊκά στρώματα που περιφρονούν σε μια δήθεν φωτισμένη μικροαστική ελίτ που τα εκπροσωπεί, και ο λεκτικός ριζοσπαστισμός τους, και ο πρακτικός οπορτουνισμός,  και η επιδεικνυόμενη ευαισθησία. ¨Ολες αυτές οι παλινωδίες στην άσκηση της πολιτικής, οι βερμπαλισμοί, οι λεκτικές επιθέσεις κλπ. μοιάζει να είναι μάλλον  η μέθη μιας μικροαστικής στην αντίληψη διανόησης που ανέλαβε κυβερνητικές θέσεις και θεμελιώνει την άσκηση πολιτικής πάνω στον αλαζονικό ατομισμό των μελών της, που γίνονται επιτέλους διαχειριστές της εξουσίας. Και ενώ φαίνονται οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ τόσο αντικληρικοί με τις πολιτικές ορκωμοσίες, τόσο αντισυμβατικοί με τις ενδυματολογικές επιλογές τους δίνοντας την ψευδαίσθηση πως στρέφονται εναντίον του ίδιου του πολιτικοοικονομικού συστήματος  στην πραγματικότητα το δικαιώνουν κρύβοντας τα αδιέξοδά του και προβάλλοντας την ανεκτικότητά του. Μια ανεκτικότητα όπου όλα επιτρέπονται αρκεί να αφήνουν όμως κέρδος. Ολες οι ιδεολογίες και οι τεχνικές εξουσίας γίνονται όψεις του ίδιου νομίσματος, του καπιταλισμού, όψεις ενός κεφαλαιοκρατικού κόσμου και του ορθολογικού παραλογισμού του.

 

Η για πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς σε σύμπραξη με τους εθνικιστές με λεκτικές αψιμαχίες και πολεμικά ανακοινωθέντα εκδηλώνουν την πρόθεσή τους για προώθηση ενός αφηρημένα γενικού συμφέροντος που βρίσκει την έσχατη εφαρμογή της στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της χαρακτηριζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης, εστιάζοντας στα συμπτώματα του προβλήματος τα οποία όλο και θα επανέρχονται δριμύτερα, και όχι στις αιτίες του, τον ίδιο τον καπιταλισμό. Και γι’ αυτό η αντιμετώπιση της φτώχειας, ανεξάρτητα από τη ολότητα στην οποία εντάσσεται, το καπιταλιστικό σύστημα, φτάνει να αποκτά αντιορθολογικό χαρακτήρα.      Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο ο κομμουνιστικός λόγος απαξιώνεται ή διαστρεβλώνεται τόσο πολύ ώστε ο στοχασμός μας να μη θεμελιώνεται στη συνολική θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας και να αποτυγχάνει να δοθεί  λογικό νόημα στα επιμέρους γεγονότα. Για να υποταχτούμε στη μοίρα μας – που πολύ ορθολογικά έχουν πάρει, προς όφελός τους, στα χέρια τους οι απανταχού κεφαλαιοκράτες και οι εκπρόσωποί τους – ερήμην μας. 

 

 

Από Dies brumalis

ΤΥΧΑΙΑ ΚΑΙ ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ

      

 

         Προτάσεις και αναλύσεις που καθορίζουν την πολιτικοοικονομική ζωή της χώρας,  με τον τρόπο και τη μορφή  που διατυπώνονται και δημοσιοποιούνται,  δίνουν την εντύπωση πως δεν διαφοροποιούνται από δόγματα θρησκείας ή διάφορες μορφές υποκειμενικής  εμπειρίας. Κι αυτό, γιατί διαπιστώνουμε ότι  θεωρούνται αυτονόητα ή δεδομένα αυτά που μάλλον εκφράζουν και περιγράφουν τμήματα της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την ολότητα στην οποία εντάσσονται –τον καπιταλισμό- και υποστασιοποιούν υποκειμενικές εμπειρίες, που περισσότερο εξυπηρετούν μια ψυχολογική, κοινωνική ή πολιτική σκοπιμότητα: από το  προεκλογικό του Α. Τσίπρα «εμείς θα χτυπάμε το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν» μέχρι τις διαβεβαιώσεις του ότι πια δεν υπάρχουν μνημόνιο και τρόικα. Γιατί όλες αυτές οι περιγραφές και αναλύσεις της  κατάστασης, στο εξωτερικό και εσωτερικό, του οικονομικοκοινωνικού συστήματος το αντικατοπτρίζουν και τείνουν να το δικαιώσουν. Κι όσο περνά ο καιρός ακόμα και η όποια κριτική στην ασκούμενη πολιτική περιορίζεται αποδίδοντάς τη εξωχρονική μορφή που αφορά γενικά τη χώρα και όχι συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. 

Μέχρι και ο Έλληνας εφοπλιστής, πρόεδρος του Ολυμπιακού και δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, Ευάγγελος Μαρινάκης, δηλώνει «Αυτό που έχει σημασία  είναι η χώρα. Αυτό που προέχει είναι η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη, στην ευρωζώνη. Όποιος αγαπάει την Ελλάδα ελπίζει η νέα κυβέρνηση να πετύχει στις διαπραγματεύσεις για την οικονομική διάσωση». Η προώθηση επιμέρους  συμφερόντων καλύπτεται άνετα  πίσω από την επίκληση της έννοιας του γενικού συμφέροντος της χώρας.

 

               Με αναπαραστάσεις και ομοιώματα στην πολιτικοκοινωνική μας ζωή γίνεται προσπάθεια ν’ αποκρυφτεί η οικονομική πραγματικότητα που την καθορίζει και αποκτώντας αντιϊστορικό χαρακτήρα η πραγματικότητα να μοιάζει πως έχει τη μορφή  μιας τυχαίας διαδοχής γεγονότων, χωρίς λογικό νόημα. Το μνημόνιο λοιπόν είναι μια τυχαία λάθος επιλογή που οι συνέπειες του ήταν οδυνηρές για τα λαϊκά στρώματα εντελώς τυχαία, ενώ τώρα οι εταίροι μας δεν σταματούν να μιλούν για οικονομικά ατυχήματα. Σαν όλες οι ενέργειες, επιλογές, αποφάσεις κλπ. να είναι τρόποι ύπαρξης ενός στατικού και αναλλοίωτου φυσικού  δικαίου, γι’ αυτό και αναμφισβήτητο,  με το οποίο ταυτίζεται το πολιτικοοικονομικό σύστημα. Κι αν γίνονται, ιδιαίτερα από τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ,  συνεχείς  αναφορές σε αγωνιστικά παρελθόντα και λαϊκά αιτήματα μ’ έναν αφαιρετικό τρόπο που δεν αναγνωρίζει τον ιστορικοκοινωνικό χαρακτήρα τους, είναι για να  συσκοτίζουν την κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Η  συσχέτιση αφηρημένα και μεμονωμένα δράσεων, ενεργειών, θεσμών με άλλους θεσμούς, με κάποια μεμονωμένα ιστορικά γεγονότα ή με κάποια παροδική κοινωνική ανάγκη μπορεί να οδηγήσει στην αντίληψη της κυκλικής επανάληψης της ιστορίας  ενισχύοντας την αντίληψη ότι όλα αυτά αφορούν φυσικά φαινόμενα –και πώς να τα μεταβάλλεις; 

 

 Πολιτικοί, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι, βιομήχανοι, μικροαστοί κλπ. σχεδόν σε μια νύχτα, τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων ίσως,  συνειδητοποίησαν σε αγαστή συμφωνία την ανάγκη για σωτηρία της χώρας μέσω της συμπαράστασης στην κυβέρνηση για τις διαπραγματεύσεις. Κι όλη αυτή η πολιτική που αγκαλιάζει όλες, πλην ΚΚΕ, τις παρατάξεις του κοινοβουλίου, και με έναν έμμεσο τρόπο ακόμα και τη Χρυσή Αυγή που η πρόεδρος της Βουλής δεν χάνει ευκαιρία να ανταποκρίνεται στα αιτήματά των βουλευτών της, δεν εκφράζει παρά την ίδια την κυρίαρχη τάξη που την εξυπηρετεί.  Όλα φέρνουν  τη σφραγίδα του επίπλαστου, και  τα κουρέλια από τα ιδανικά που επικαλούνται,  και η βούληση να υποτάξουν τα λαϊκά στρώματα που περιφρονούν σε μια δήθεν φωτισμένη μικροαστική ελίτ που τα εκπροσωπεί, και ο λεκτικός ριζοσπαστισμός τους, και ο πρακτικός οπορτουνισμός,  και η επιδεικνυόμενη ευαισθησία. ¨Ολες αυτές οι παλινωδίες στην άσκηση της πολιτικής, οι βερμπαλισμοί, οι λεκτικές επιθέσεις κλπ. μοιάζει να είναι μάλλον  η μέθη μιας μικροαστικής στην αντίληψη διανόησης που ανέλαβε κυβερνητικές θέσεις και θεμελιώνει την άσκηση πολιτικής πάνω στον αλαζονικό ατομισμό των μελών της, που γίνονται επιτέλους διαχειριστές της εξουσίας. Και ενώ φαίνονται οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ τόσο αντικληρικοί με τις πολιτικές ορκωμοσίες, τόσο αντισυμβατικοί με τις ενδυματολογικές επιλογές τους δίνοντας την ψευδαίσθηση πως στρέφονται εναντίον του ίδιου του πολιτικοοικονομικού συστήματος  στην πραγματικότητα το δικαιώνουν κρύβοντας τα αδιέξοδά του και προβάλλοντας την ανεκτικότητά του. Μια ανεκτικότητα όπου όλα επιτρέπονται αρκεί να αφήνουν όμως κέρδος. Ολες οι ιδεολογίες και οι τεχνικές εξουσίας γίνονται όψεις του ίδιου νομίσματος, του καπιταλισμού, όψεις ενός κεφαλαιοκρατικού κόσμου και του ορθολογικού παραλογισμού του.

 

Η για πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς σε σύμπραξη με τους εθνικιστές με λεκτικές αψιμαχίες και πολεμικά ανακοινωθέντα εκδηλώνουν την πρόθεσή τους για προώθηση ενός αφηρημένα γενικού συμφέροντος που βρίσκει την έσχατη εφαρμογή της στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της χαρακτηριζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης, εστιάζοντας στα συμπτώματα του προβλήματος τα οποία όλο και θα επανέρχονται δριμύτερα, και όχι στις αιτίες του, τον ίδιο τον καπιταλισμό. Και γι’ αυτό η αντιμετώπιση της φτώχειας, ανεξάρτητα από τη ολότητα στην οποία εντάσσεται, το καπιταλιστικό σύστημα, φτάνει να αποκτά αντιορθολογικό χαρακτήρα.      Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο ο κομμουνιστικός λόγος απαξιώνεται ή διαστρεβλώνεται τόσο πολύ ώστε ο στοχασμός μας να μη θεμελιώνεται στη συνολική θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας και να αποτυγχάνει να δοθεί  λογικό νόημα στα επιμέρους γεγονότα. Για να υποταχτούμε στη μοίρα μας – που πολύ ορθολογικά έχουν πάρει, προς όφελός τους, στα χέρια τους οι απανταχού κεφαλαιοκράτες και οι εκπρόσωποί τους – ερήμην μας. 

 

 

Από Dies brumalis

 

Ψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση - «Παρών» από το ΚΚΕ

Ψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση εν μέσω έντονων αντιδράσεων για τη στάση της προέδρου της Βουλής και μιας διαδικασίας που παραλίγο να τιναχθεί στον αέρα προκειμένου να καλλιεργηθεί κλίμα διπολικής αντιπαράθεσης όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δήλωναν ότι ψηφίζουν το νομοσχέδιο!

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ ψήφισε «παρών», οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής ψήφισαν «υπέρ». Το Ποτάμι ψήφισε «παρών», ενώ οι βουλευτές από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν ταχθεί υπέρ, αλλά κατά την ψηφοφορία -που γινόταν σε έντονο κλίμα- ζήτησαν να τοποθετηθούν πρώτα οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι για τη στάση της προέδρου της Βουλής και μετά να γίνει η ψηφοφορία επί της αρχής.

Πάντως στις ομιλίες τους οι εισηγητές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν ότι ψηφίζουν υπέρ και ζητήθηκε από το προεδρείο να καταγραφεί η θετική τους ψήφος, ενώ υπήρξε και αίτημα από τη ΝΔ για επανάληψη της ψηφοφορίας για να καταγραφεί πως η αξιωματική αντιπολίτευση και άλλα κόμματα ψηφίζουν «υπέρ». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αρνήθηκε να επαναλάβει την ψηφοφορία και προχώρησε τη διαδικασία της συζήτησης επί των άρθρων του νομοσχεδίου.

Κι ενώ από την πρώτη μέρα της συζήτησης την Τρίτη έχει γίνει σαφές πως υπάρχει κλίμα συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επί του νομοσχεδίου, κάτι που τονίσθηκε και στη συζήτηση της Τετάρτης με αναφορές τόσο από τα στελέχη των κομμάτων της συγκυβέρνησης όσο και από την αξιωματική αντιπολίτευση, επικράτησε ένας διπολικός καυγάς που εξυπηρέτησε και τα δύο μέρη την ώρα μάλιστα που συμφωνούσαν. Πάντως, τόσο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης από τη ΝΔ όσο και ο Νίκος Φίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθησαν να επαναφέρουν το κλίμα ευρύτερης συναίνεσης.

Η πρόεδρος της Βουλής πυροδότησε το κλίμα

Το συναινετικό κλίμα επί του νομοσχεδίου από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ τινάχτηκε στον αέρα από την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία έσπευσε να κάνει δεκτό το αίτημα για ονομαστική ψηφοφορία που κατέθεσε η Χρυσή Αυγή χωρίς να συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός των βουλευτών.

Η στάση της προέδρου της Βουλής προκάλεσε αναταραχή και έντονες αντιδράσεις -ακόμη και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ- με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου να πάρει πίσω την προηγούμενη απόφασή της και τελικά να μην κάνει αποδεκτό το αίτημα της Χρυσής Αυγής για ονομαστική ψηφοφορία.

Παρέμβαση του ΚΚΕ για τη στάση της προέδρου της Βουλής

Τις προσωπικές ευθύνες της προέδρου της Βουλής που πυρπόλησε τη διαδικασία και έδωσε άλλοθι να αναπαράγεται ένα στείρο διπολικό κλίμα, ανέδειξε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος.

Ανέφερε ακόμα πως είναι ολισθηρός και επικίνδυνος ο δρόμος της σύμπλευσης με την εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή και κάλεσε την πρόεδρο της Βουλής να αποφεύγει τους συνεχείς σχολιασμούς που φτάνουν στο όριο του απαξιωτικού.

902

Επίσης:

- Οι ομιλίες των κομμουνιστών βουλευτών στο νομοσχέδιο για την «ανθρωπιστική κρίση» (VIDEO)

- Δήλωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ για την ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή (VIDEO)

Τους τα ψάλαμε για τα καλά!... Και τώρα;

Αν το θέμα δεν ήταν τραγικό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί γελοίο: Ο Έλληνας υπουργός των οικονομικών τους τα είπε χύμα. Ο Σόιμπλε έχασε την ψυχραιμία του και έβρισε σε μια συνέντευξή του τον κ. Βαρουφάκη.

Τα ΜΜΕ δεν έχασαν την ευκαιρία. Πήραν αμπάριζα και βγήκαν: Ψωμοζήτουλες, κουτοπόνηρους, χαραμοφάηδες χαρακτηρίζουν οι ξένοι τους Έλληνες. “Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες εσείς ζούσατε πάνω στα δέντρα” λένε οι Ελληναράδες. Μερικοί πιο “σοβαροί” χρησιμοποιούν κόσμιες εκφράσεις, με το ίδιο περιεχόμενο. Οι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας θεωρούν τους Γερμανούς αθεράπευτους συνεχιστές των ναζί.

Το έντονο και χαμηλού επιπέδου “διαπραγματευτικό κλίμα” στην ΕΕ έδωσε την ευκαιρία σε ένα μέρος του λαού, που δεν υποστήριξε το ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει την ικανοποίησή του: “Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε τίποτα, αλλά τουλάχιστον οι Γερμανοί για πρώτη φορά τα ακούσανε για τα καλά!...”. “Καλά κάνουμε και τους βρίζουμε. Έτσι τους αξίζει”. “Τουλάχιστον τους δείχνουμε πως έχουμε εθνική αξιοπρέπεια. “ λένε άλλοι...

Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι “για πρώτη φορά γίνονται διαπραγματεύσεις”. Ότι πάθαμε δηλαδή μέχρι τώρα το πάθαμε επειδή δεν διαπραγματευόμαστε με αυτό τον τρόπο.

Που οδηγεί αυτός ή ο άλλος τρόπος διαπραγμάτευσης;

Τι συνέπειες δηλαδή μπορεί να έχει ΄για τον Ελληνικό λαό ένας τέτοιος καυγάς Εμείς τι πρέπει να διαλέξουμε; Την τακτική της προηγούμενης κυβέρνησης που μιλούσε για σκληρές διαπραγματεύσεις αλλά δε μύριζε και πολύ μπαρούτι ή τις τωρινές που γίνεται “πόλεμος” με προκλήσεις και δηλώσεις και γινόμαστε πρωτοσέλιδα στην Ευρώπη; Ποια τακτική τελικά συμφέρει τον Ελληνικό λαό;

Οι λεονταρισμοί, οι προκλήσεις και οι προσβολές δεν έχουν καμιά σημασία για το τελικό αποτέλεσμα. Στα ρινγκ ακόμη και όταν ο αγώνας είναι σικέ, οι αντίπαλοι προκαλούν ο ένας τον άλλο για να τον “θυμώσουν”, ώστε το “θέαμα” να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σε συνθήκες καπιταλισμού, εκείνα που μετράνε είναι τα συμφέροντα των “συμμάχων-αντιπάλων”, ο συσχετισμός δυνάμεων και οι συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις. Το “θέαμα” είναι για να αποπροσανατολίζει το λαό από την ουσία των προβλημάτων και να τον οδηγεί σε αυταπάτες.

Η ουσία των διαπραγματεύσεων

Άρχουσα τάξη στην Ελλάδα και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες είναι η αστική τάξη, αυτό που ο λαός ονομάζει “το Κεφάλαιο”, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πολυεθνικές, οι όμιλοι. Αυτοί διαπραγματεύονται μέσω των πολιτικών εκπροσώπων τους, εκλεγμένων ή διορισμένων. Οι λαοί είναι στο περιθώριο. Οι διαπραγματευτές δηλαδή δε λογαριάζουν τους λαούς; Τους λογαριάζουν και με το παραπάνω. Μόνο που τους λογαριάζουν στο βαθμό που εξυπηρετούνται τα καπιταλιστικά τους συμφέροντα.

Όταν οι οικονομικές συγκυρίες είναι ευνοϊκές, τότε ενδέχεται να δώσει το κεφάλαιο κάποιες λαϊκές παροχές. Σε συνθήκες κρίσης ισχύει ο κανόνας “ο σώζων εαυτόν σωθήτω.” Ο λαός δέχεται συνολικά την ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου, ενώ μαίνεται και η διαμάχη ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου για το ποιος θα βγει λιγότερο ζημιωμένος από την κρίση.

Ποια πορεία μπορούμε να ακολουθήσουμε λοιπόν;.

Σήμερα που υπάρχει ή υποβόσκει η καπιταλιστική κρίση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε “σοβαρές” και σε “φωνακλάδικες” διαπραγματεύσεις. Το δίλημμα είναι ενσωμάτωση ή ρήξη.

Ενσωμάτωση σημαίνει διαπραγμάτευση του τρόπου και της ταχύτητας με την οποία θα πτωχεύσει ο Ελληνικός λαός

Ρήξη σημαίνει τέρμα στις διαπραγματεύσεις, μη αναγνώριση της πολιτικής της πτώχευσης και απαλλαγή από τους καπιταλιστές. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο. Απαιτεί λαϊκή οργάνωση, αποφασιστικότητα και πέρασμα της οικονομίας στα χέρια του λαού: Το μεγάλο κεφάλαιο πρέπει να κοινωνικοποιηθεί , ώστε να αποκτήσει ο λαός τη δύναμη να απαλλαγεί μια για πάντα από τα χρέη και τους δανειστές-δυνάστες του.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Όσο ξεπουλάμε τη μία μετά την άλλη παραγωγική δύναμη της χώρας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, λιμάνια, αεροδρόμια), όσο δεν παράγουμε αλλά εισάγουμε τα βασικά μας είδη, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της ντόπιας και της ξένης ληστείας και των εκβιασμών από οπουδήποτε και αν προέρχονται.

Για παράδειγμα, όσο τα 5 ελληνικά εργοστάσια ζάχαρης δεν χρησιμοποιούν τα τεύτλα που καλλιεργούν οι αγρότες για την παραγωγή της ζάχαρης που χρειάζεται ο λαός, όσο η ναυπηγοεπισκευαστική βάση της χώρας σκουριάζει, όσο ο φυσικός πλούτος της χώρας ξεπουλιέται κομμάτι-κομμάτι για την “επόμενη” δόση μας, ελπίδα για φιλολαϊκή λύση δεν υπάρχει.

Όσο δεν αποφασίζει ο ελληνικός λαός την ουσιαστική ρήξη με το κεφάλαιο τόσο θα διαιωνίζονται οι συζητήσεις για το ποιος τρόπος διαπραγμάτευσης είναι ο καλύτερος, και αν η εθνική αξιοπρέπεια εξασφαλίζεται με “κόσμια” ή με λαϊκίστικα μέσα.

Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι ο λαός σε ποσοστό 83% ενέκρινε τον τρόπο με τον οποίο η νέα κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους “δανειστές”. Φαίνεται ότι η πληγωμένη “εθνική υπερηφάνεια” εκτονώθηκε με την υποστήριξη στις “κόντρες” της κυβέρνησης. Πόσο θα κρατήσει η υποστήριξη; Μέχρι να αρχίσει να βάζει ο λαός πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Πόσο στοιχίζει στο λαό αυτή η εκτόνωση; Όσο στοιχίζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, οι νέες περικοπές και η νέα φοροληστεία. Και όσο ο λαός αναλώνεται σε τέτοιου είδους επιλογές, τόσο το “χρέος” και η αφαίμαξή του θα μεγαλώνουν.

Διότιμος από dioti.gr

Τηλεοπτική «αριστερή» δημοκρατία

1. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, ΔΕΝ μιλάνε για Τρόϊκα, έ, τότε, αυτή (η τρόϊκα ντε), απλά δεν υπάρχει !
Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, απλά είναι … out !

2. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ΔΕΝ μιλάνε για Μνημόνιο, έ, τότε, ο κάθε Στρατούλης μπορεί να μιλάει για το τέλος του μνημονίου !
Οι γνωστές … Στρατουλειάδες !

3. Αφού η τηλεόραση, τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια ΔΕΝ βρήκαν τίποτα το … κακό στην αθώωση για το χαστούκι, άρα δεν υπάρχει βία !
Δεν υπάρχει φασισμός, δεν υπάρχει bulying, όλα καλά !

4. Αφού για την τηλεόραση, για τα γνωστά τηλεοπτικά παπαγαλάκια ΔΕΝ υπάρχουν άλλα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, προφανώς και δεν υπάρχουν !
Αυτά που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους; … Οφθαλμαπάτη !

5. Αφού για την τηλεόραση, για τα γνωστά τηλεοπτικά παπαγαλάκια ΑΞΙΑ έχουν τα … κασκόλ, τα πουκάμισα χωρίς … γραβάτα, οι φωτογραφήσεις και ΟΧΙ η πολιτική και η οικονομία που εκφράζεται, τότε και ο κόσμος με … αυτά θα ασχολείται !
Όλα στο βωμό της επικοινωνίας !

6. Αφού η τηλεόραση και τα γνωστά παπαγαλάκια, έχουν αποδεχτεί το χρέος των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών ΕΙΝΑΙ του λαού, έ, τότε εμάς δεν μας … πέφτει λόγος !
Και, όσων μας πέφτει και καθημερινά βρισκόμαστε στο δρόμο του αγώνα, απλά μας εξαφανίζουν !

7. Για την τηλεόραση και τους δημοσιογραφίσκους παπαγαλίσκους, αξία δεν έχουν οι ανάγκες του λαού, τα προβήματά του, οι αγωνίες του, αλλά το … ουζάκι του Τσίπρα, οι … βόλτες του Τσίπρα και το … σεξ απήλ του !

Όσοι από μας εξακολουθούμε να διακατεχόμαστε από πολιτική (τουλάχιστον) σοβαρότητα, έ, … κακό του κεφαλιού μας !


Από faros.wordpress.com

 Είναι αρπαγή

Είναι αρπαγή.

H απόφαση της κυβέρνησης, μέσω σχετικής τροπολογίας, να βάλει στο χέρι και τα ταμειακά διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων δημόσιων οργανισμών, συνιστά νέο μέτρο σε βάρος των ασφαλισμένων και των δικαιωμάτων τους και συνολικά του λαού. Δεν αλλάζει η ουσία του μέτρου, όσο και αν περιβάλλεται αυτό με τη μορφή του «εθελοντισμού» και πως δήθεν δεν πρόκειται για εξαναγκασμό. Πολύ περισσότερο, που τα διαθέσιμα αυτά είναι χρήματα τα οποία τα ασφαλιστικά ταμεία και οι οργανισμοί τα έχουν άμεση ανάγκη, κλείνουν καθημερινά σχεδόν «τρύπες» ρευστότητας που παρουσιάζονται στη λειτουργία τους, με μια κουβέντα είναι το κομπόδεμα για να τα φέρνουν βόλτα.

Η τοποθέτηση αυτών των χρημάτων σε κρατικά repos, δηλαδή βραχυχρόνιο δανεισμό του κράτους, προκειμένου να αντιμετωπίσει ζητήματα ρευστότητας, θα τους στερήσει και το τελευταίο ευρώ από τα ταμεία τους. Αλλωστε, το γεγονός ότι μέχρι τώρα τα κεφάλαια αυτά δεν τοποθετούνταν στα αποθεματικά των Ταμείων και δεν «κλείνονταν» σε τοποθετήσεις μακράς διάρκειας, υπηρετούσε συγκεκριμένο σκοπό. Και αυτός ήταν η κάλυψη των τρεχουσών αναγκών κάθε Ταμείου που προέκυπταν μέσα στο μήνα, ανάλογα με την πορεία που είχαν τα έσοδα και τα έξοδά τους, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση η απρόσκοπτη καταβολή των συντάξεων.

Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται είναι μια μορφή εσωτερικού δανεισμού, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στην εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους (που χρυσοπληρώσει ο λαός χωρίς να ευθύνεται γι' αυτό), τηρώντας τη συμφωνία με τους εταίρους της (ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ) ότι θα πληρώνει «ατάκα και επίτόπου» τις δόσεις, αλλά και προκειμένου να εξυπηρετήσει άλλες ανάγκες ρευστότητάς της, αφήνοντας πάντα στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο.

Αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στη μακρά ιστορία λεηλασίας των αποθεματικών των Ταμείων, που άλλοτε μετατρέπονταν σε άτοκα δάνεια στην Τράπεζα της Ελλάδας, για να χρηματοδοτηθεί στη συνέχεια το ντόπιο κεφάλαιο με θαλασσοδάνεια, «δανεικά και αγύριστα», άλλοτε ρίχνονταν στον τζόγο του χρηματιστηρίου και πάλι ως πηγή κεφαλαίων για τους καπιταλιστές και άλλοτε «κουρεύονταν», όπως έγινε με το εγκληματικό PSI σε βάρος Ταμείων, νοσοκομείων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και άλλων δημόσιων οργανισμών το 2012.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρεί, μάλιστα, να επιβάλει τη νέα αφαίμαξη, πότε με το μαστίγιο του «λιτού βίου», που πρέπει άβουλα να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός, και πότε με το καρότο του «πατριωτικού καθήκοντος», για να σωθεί δήθεν η χώρα. Ομως, απέναντι στην πλουτοκρατία και τα μονοπώλια ούτε διανοείται να ζητήσει τα δικά τους «ταμειακά διαθέσιμα» που συσσωρεύονται στις τράπεζες, ντόπιες και ξένες. Το αντίθετο, μάλιστα. Γι' αυτούς πασχίζει να εξασφαλίσει νέα επενδυτικά πακέτα, νέες πηγές χρηματοδότησης και ενίσχυσης. Γι' αυτούς «λεφτά υπάρχουν», όταν από το λαό αφαιρείται και το τελευταίο ευρώ. Πάει πολύ, λοιπόν, αντί η κυβέρνηση να ενισχύσει τα Ταμεία και να αναπληρώσει τα λεηλατημένα αποθεματικά τους, να ζητά να βάλει στο χέρι και το τελευταίο ευρώ που τους έχει απομείνει.

Οι εργαζόμενοι, το συνδικαλιστικό κίνημα, μπροστά και στη νέα αυτή μεθόδευση που επιχειρείται σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων δεν πρέπει να υποκύψουν. Το αίτημα «Να πληρώσουν για την Κοινωνική Ασφάλιση κράτος και εργοδοσία» παραμένει επίκαιρο. Γιατί μόνο κάτω απ' αυτήν τη σημαία, μπορούμε να υπερασπίσουμε ό,τι απέμεινε και να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης, Σάββατο 14 Μάρτη 2015.

ΝΔ: Ο κ. Λαφαζάνης ήταν ενήμερος για τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ

Να αφήσει τα αστεία και να αποφασίσει: «Είτε να πάρει πίσω τις αυξήσεις, είτε να μην αποπληρώσει του παραγωγούς ΑΠΕ. Και σίγουρα να σταματήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κοροϊδεύει τον κόσμο» καλεί τον υπουργό Ενέργειας η

Επίθεση στον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και Ενέργειας εξαπολύει η ΝΔ με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Λαφαζάνη ότι η απόφαση της ΡΑΕ για αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ ελήφθη στις 30 Δεκεμβρίου του 2014 «σε συμπαιγνία με την απελθούσα κυβέρνηση».

«Ο κ. Λαφαζάνης ψευδώς δηλώνει ότι αγνοούσε την απόφαση της ΡΑΕ για αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, αφού ήδη στις 4/2/15 συναντήθηκε με την Αρχή και ήταν ενήμερος.

Τώρα καταγγέλλει τις αυξήσεις των τιμολογίων από δήθεν μνημονιακούς νόμους, πράγμα το οποίο επίσης είναι ψευδές.

Ας αφήσει τα αστεία και ας αποφασίσει: Είτε να πάρει πίσω τις αυξήσεις, είτε να μην αποπληρώσει του παραγωγούς ΑΠΕ. Και σίγουρα να σταματήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κοροϊδεύει τον κόσμο».


protothema.gr